Mijn gedicht in de Turing top 100 2015

Hoe we er niet kwamen

Op een dag hadden wij geen ambities meer. We beschouwden onszelf nog als wegbereiders, maar wisten niet langer voor wie.

Al renden we in cirkels, als spinnen met gebrek aan pootjes, we kwamen toch terecht. We kozen geen paden, gingen desondanks vooruit, waarmee we bewezen dat eigen weg loont.

De horizon maakten we rond: de spanning tussen ver en dichtbij loste op. We lieten onze baarden staan en leefden in het heden. We mankten onze angst voorbij en tatoeëerden hierover op de huid van onze ruggen.

Eenmaal in het midden van de cirkel beland, kropen we naar de achterkant, die daarmee voorkant werd. We sleten onze dagen in gespiegelde herhaling.

Toen kwamen alsnog de vragen: moesten wij onszelf niet herpakken, door opnieuw te leren spreken met een maagdelijke stem?

In ons hoofd kwam vervolgens een asielzoeker wonen, die soms even naar buiten mocht, om met behulp van zijn ogen iemands kleding af te pellen.

Dat lukte vrijwel nooit en als hij al eens slaagde, dan wist hij zich genegeerd. Op den duur ging hij op in een zeker circuit, waanzinnig naar het scheen.

Achteraf had hij ons kunnen redden. We wogen die gedachte, verwierpen hem tot slot, waarna we de navels inspecteerden en het voelde alsof er iets groots aan ons ontsproot.

Advertenties

Wielergedicht

Luctor et emergo

je gaat kort door de bocht
op een quasi-kamikaze
om gedragen door spaken
hersenschimmen na te jagen

je wringt je in bochten
halverwege de vulkaan
geen plaats voor contemplatie
over spanning of wattage

geen mens heeft gevraagd
deze pijnpunt te bestijgen
en de bodem van de drinkbus
blijkt nog droger dan je mond

pesterig zweeft hier
een havik naar de meet
op kruistocht naar de sterrenwacht
ben je prooidier en prijsdier tegelijk

ook te vinden op:

http://wielergedichten.blogspot.nl/2015/12/luctor-et-emergo.html

Sportgedicht gebloemleesd

in het  kader van de Grote Prijs voor Sportpoëzie in de stad Ninove in België, werd een gedicht van mij gebloemleesd in het boekje Een maantje dat van spanning glanst. Wat een merkwaardig woord is dat toch, ‘gebloemleesd’. Enfin, voor de liefhebber hieronder het betreffende gedicht:

Het einde van een tijdperk

de prijzenkast had iets van een graf
gevuld met zilveren overschot
omringd door achterblijvers
langzaam al krimpend vanbinnen

de curator trok
een kras van een streep
door de club en haar verband
voor eeuwig gefaald in het hiernamaals

om de factuur te betalen
per opbod de inhoud verkocht
door steeds hogere stapels
herinnering omringdmaantje dat van spanning glanst