3 nieuwe gedichten in Hollands Maandblad 6/7 (zomer 2016)

Twee violen

een gezinsvolvo draait de straat in

taxeert mij in zijn dimlicht

een labrador laat zichzelf uit

 

de stiefvader geneert zich

voor het onkruid bij de buren

als hij uitstapt en doorheeft dat ik het moet zijn

 

ik negeer zijn hand en misverstand

en loop door naar het feest in de kamer

waar ik zie hoe de jarige kaarsjes uitblaast

 

er vormt zich een rij onder slingers

de moeder tikt jet op de vingers

die spastische darm heeft ze van mij

 

ik frunnik aan de dinosaurus

als ik buk om haar te kussen

glijdt de taart van mijn kartonnen bord

Advertenties

2 Nieuwe gedichten in Hollands Maandblad #2 2016

dit is er één…

 

Ze viert het toch

 

achter het raam vallen katten bloemen aan

we wachten op de laatste tram

en weten ons bekeken door een vrouw

 

die hard Zij leve hoog zingt.

Ze schudt zichzelf driftig de hand

alsof ze verwacht dat ze kleingeld op zal hoesten

 

de regen bijt kringen in haar jarige rug

zoals oogvocht dat doet op crêpepapier

de slingers ophangen moet je altijd zelf

 

we ontwijken haar blik en ontkennen

dat ze thuis straks zelf de taart aansnijdt

om daarna te proosten met de spiegel

 

als je dagelijks het water ververst

is het voordeel van een aardenwerken vaas

dat je boeket veel langer fris blijft

zegt de man bij wie ze instapt

 

Verzamelde quotes over Nieuw eiland

Een totaal willekeurige greep uit de recensies nav Nieuw eiland tot nu toe:

‘Sander Meij is altijd taalvirtuoos. (…) Het fijne zit daarnaast in het herlezen. De poëzie is toegankelijk, maar er is bij elke herlezing weer iets te ontdekken.’ Niels Nijborg – Boekblad

‘Prachtig uitgespaard drama. En daar staat de hele bundel vol mee. Er staan gewoon geen zwakke gedichten in.’ Karel Walsch, Poëzie-Leestafel

‘De beeldspraak is raak, het ritme soms fel en dwingend (het gedicht lóópt), de alliteratie en assonantie zijn in dit geval juist in het oog en oor springend.’ Willem Thies – Poëziekrant

‘Sander Meij toont aan dat we niet alles met woorden kunnen zeggen […] Af en toe werkelijk humoristisch.’ Boek van de dag – Leidsch dagblad e.a.

‘Een onontkoombaar debuut over menselijk onvermogen.’ Pom Wolff, Pomgedichten.nl

‘Een treffende debuutbundel.’ Arjen van Meijgaard – NBD | Biblion

‘Alle woorden zijn gewikt en gewogen en staan op de plaats waar ze horen. Daarin is ook het talent van de dichter terug te vinden. Sander Meij weet wat hij doet.’ Awater

‘Bang om voor oppervlakkig versleten te worden hoeft hij niet te zijn. De beelden in Nieuw eiland zijn ook zonder grote woorden betekenisvol.’ Passionate Platform

‘Voortdurend wordt er in de gedichten gezocht naar identiteit, authenticiteit, en voortdurend tevergeefs, en steeds wanhopiger.’ Nederlands Dagblad

‘Ik kan niks vinden waar ik deze must-have op kan afrekenen. Alice in Wonderland-syndroom is wat mij betreft het absolute meesterwerk erin!’ Derrel Niemeijer – Poezine XII

‘Negen Raven’ – verhalen van Willem Jardin

Negen Raven, de nieuwe verhalenbundel van Willem Jardin grijpt je bij je strot en laat je niet snel meer los. Stuk voor stuk ademen de verhalen een unheimische, licht-dreigende sfeer, die soms ongenadig aan de oppervlakte komt, zoals in ‘God bless America’, waarin iemand middels icepicks gelobotomiseerd wordt. Dit verhaal kan moeiteloos de vergelijking aan met de ‘gruwelijke’ verhalen in bijvoorbeeld Hermans’ briljante verhalenbundel Moedwil en Misverstand (1948). In andere verhalen blijft de dreiging meer onuitgesproken, maar wordt hij uitgebeeld, soms zo subtiel dat je erg goed moet lezen, maar erg goed lezen is dan ook het devies bij deze bundel. ‘Show don’t tell’ in uitvoering, W.F. Hermans meets David Lynch, daar komt het hier op neer. Die laatste noem ik in verband met de (vermeende) Lynchiaanse manier van vertellen, door gebruikmaking van een Moebiusringachtige tijdsbeleving. Dit lijkt het geval te zijn in het verhaal ‘Vrouw’. Daar komt nog bij dat deze verhalenbundel een vorm van semiotiek in de praktijk lijkt te zijn (het motto is van Lévi-Strauss): laat het beeld dat je denkt te kennen, los. Een eenzijdige analyse van de gebeurtenissen wordt op die manier bemoeilijkt, en dat is wat deze bundel zo interessant maakt. Dat, en de strak volgehouden, ingetogen toon van de verhalen, die zich alle in een andere tijd en op een andere plaats lijken af te spelen, maken Negen Raven tot een unieke leesbelevenis.